| تبليغات | X |
ـ بابا كيش خوش ميگذره؟
ـ آره بابا! اما نميداني موقعي كه من ميروم مأموريت چه قدر دلم برات تنگ مي شه!
صحبتهاي بابا با پسرش طول ميكشد. سرانجام بابا با خنده گوشي را قطع ميكند: «اصلاً فكر اين نيستند كه موبايل دولتيه!»
همراه بابا او را سوار ماشين ميكند:«حاجآقا بفرماييد جلسه دير شد»
بوي باروت و دود همه جا را پر كرده است... عراقيها بدجوري تك زدهاند... گردان به هم ريخته است. فرمانده خيلي سعي ميكند تا انسجام را حفظ كند. از يك طرف چشم به گردان دارد و از طرف ديگر بيسيمچي را در كنار خود: «اينجا خيلي شلوغه... ميهمانها زودتر از موعد آمدند... ما اصلاً وسيله پذيرايي نداريم... حتماً برايمان...»
سوت خمپاره همه را به زمين ميخواباند. بعد از اينكه گرد و خاك چشمانش را فرا گرفت از جا بلند ميشود اما بيسيمچي هنوز خواب است!....
...ـ «همه ميدانيم كه بايد در راستاي بهينهسازي فرهنگ اين مرز و بوم تلاش كنيم. به هرحال همه بايد براي اعمالمان در برابر خون شهدا پاسخگو باشيم و...»
بابا موز را از داخل ظرف بر ميدارد. به پيشدستيهاي بقيه نگاه ميكند. ناخودآگاه خندهاش ميگيرد: «همه فقط موز را ديدهاند» آرام موبايلش را درميآورد: «بايد موقعي كه جلسه محتوا ندارد يك طوري سرگرم شد. خدايا شكر كه اين گوشيها Game هم دارد!»
فرمانده فرياد ميكشد: «پس اين نيروهاي كمكي چي شد؟»
نميداند كجا را سر و سامان دهد... وضعيت هر لحظه وخيمتر ميشود...«حاجي خبر رسيد نيروهاي كمكي داره ميرسه فقط بايد يك كم مقاومت كنيم...»
چهرهاش به لبخند باز مي شود اما سريع برميگردد: «آخر با كدام نيرو و مهمات؟»
«آخ چه روز خستهكنندهاي!»
بابا لباسهايش را درميآورد و روي تخت ولو ميشود: «ديگر اين هتلهاي 5 ستاره هم برايمان تكراري شده» خودش از حرفش خندهاش ميگيرد، بي اختيار ياد خندههاي پسر 4 سالهاش ميافتد. دستش را دراز ميكند و موبايل را از روي ميز آباژور برميدارد اما ساعت روي موبايل به او يادآوري ميكند كه الان وقت چندان مناسبي براي تماس با خانه نيست: «اي كاش دو ساعت قبل كه رفته بوديم خريد ارگ، آنجا تماس ميگرفتم! آخ كه اون فروشنده بي انصاف ميخواست ارگ دو ميليوني را دو و چهارصد قالب كند»
گوشي هنوز دستش است: «ميهمانها همه خانه را دارند ميگيرند» بي اختيار ياد خانه و پسر 4 سالهاش ميافتد اما بلافاصله شرمنده ميشود: «در اين موقعيت من ياد چي ميافتم...»
از پشت يكي از تپهها صداي ناله بلند است. نيمخيز خود را به بالاي تپه ميرساند، 5 نفر از نيروهايش زخمي شدهاند و هر لحظه امكان اسير شدن آنها هست. امكان اينكه برگردد و كمك بياورد نيست. همانطور نيم خيز به طرفشان حركت ميكند... همزمان صداي سوت خمپاره او را همراهي ميكند... پشت تپه را دود فرا ميگيرد...
« در اختتاميه همايش ميخواهيم از همه عزيزاني كه در عرصه مديريت كشور زحمت ميكشند با چند سكه تقدير كنيم...»
اسامي افرادي كه بايد براي اهداي سكه بالاي سن بيايند خوانده ميشود و بعد اسامي سكهبگيران، اسم بابا هم خوانده ميشود: «باز خوبه كه يك يادگاري از اين همايش 4 روزه به ما ميدهند!»
صداي آب آب يك زخمي در گوشش زنگ ميزند. دنبال قمقمهاش ميگردد... تركش خمپاره بدجوري پايش را اذيت ميكند... كشان كشان خودش را به طرف صدا ميكشاند. دقت كه ميكند ديگر صداي آب آب نيست... سرش را بلند ميكند... چشمانش به عراقيها ميافتد، همه بالاي تپهاند!